renklerin içindeki yolculuk..

Oluruna Bıraksak Ya..

2010-12-10T01:47:00.000+02:00

Düşünmek değil miydi insanı en özel kılan şey? Peki neden, düşünceleri sonuçlandıramadığında deliresi gelir insanın.. Düşünmek, düşünmek, herşey hakkında düşünmek, en ince ayrıntısına kadar düşünmek.. bazen hiç düşünmemek, öylece havada asılı kalmak istiyorum.

Kimseyle muhattap olmayanları şimdi daha net anlıyorum. İnsanlara beynini ve duygularını açamıyorsun ki seni anlasınlar, anca yorumlarlar kendilerince seni ve senin karakterini, söylediklerini. Kendini ne kadar anlatırsan anlat, anlamazlar, sadece anlamış numarası yaparlar, bazen sana bazen kendilerine bile bu numarayı yaparlar ama asla anlamazlar seni. İlişkileri düşünüyordum da şöyle bir kanıya vardım kendimce:

"Başlarken ilişkiye tek amaç birşeyler kazanmak, öğrenmek, hayata bir başka bakmayı bilebilmek olsaydı, her ilişki mutlu başlar, mutlu sonlanırdı."

Neden kendimizi ya da karşımızdakini değiştirmeye çalışıyoruz ki? Neden tamamen uyumlu olmayı istiyoruz ki? Neden bir gün bitecek, ya da hiç bitmeyecek gözüyle bakıyoruz ki? Neden hep düşünceler, planlar... Oluruna neden bırakamıyoruz.. İstemediğimiz bir olayla karşılaşsak, aldatılsak, aldatsak, nefret etsek, yalanlarla karşılaşsak da neden bunu da yaşamış oldum, nasıl bir duyguymuş anladım deyip ders almıyoruz ki. Neden hep üzesimiz geliyor kendimizi, neden hep boğuyoruz karşımızdakini? Bazen kendi duygularımızdan bile emin olamazken, neden karşımızın bizi sevip sevmediğini merak ediyoruz ki bu denli? Bıraksak ya oluruna, yaşasak ya onun, onların hayata bakış açılarını.. Onların gözleriyle görsek ya hayatı. Dinlediği şeylerle hayaller kursak ya. Sevdiği yemekleri yesek, gittiği yerlere gitsek, başka şeyler katsak ya hayatımıza.

İşte bundandır yalnızlığa aşık oluşlarım. Kendimi paylaşamayışlarım. Kendimi anlatmaktan yoruldum birilerine, anlamaya çalışmaktan da yoruldum. Kendim gibi birini bulurum ümidi ne taşıyorum ne de istiyorum öyle birini. Kendimle keşfedesim var hayatın güzelliklerini.. Bu yoldaki rol arkadaşlarıma da o an içimden geçen anlamları yüklüyorum sadece; sevgili, dost, anne, kardeş.. Oysa kimle olursam olayım bir başımayım ben. Özünde sadece beni anlayan sadece ben olduğumdan kaynaklanan.

Kendini Bul Kendi İçinde

2010-11-23T21:30:00.001+02:00

Ne zamandır birşeyler karalamıyorum buraya. Buraya dökülmeyince duygular, haliyle yaşanamıyor içimde de. İşte bu yüzden boşver dedim irem, ister biçimsiz olsun yazılar, isterse de tipsiz, sen sadece doldur şu beyaz sayfaları gelişigüzelce.

Birşeyler yapmamızda herşeyin ama aklımıza gelen gelmeyen herşeyin o kadar çok sebebi var ki. Havalar pek güzeldi ne zamandır, bir yağmur damlası düşmeye kalmadı yazasım geldi bir anda. Belki şu güzelim zerrecikler gibi akmak isteyişimdendi birşeyler anlatışım, bilinmez. Bilinmeyen onca şey varken zaten salla gitsin diyorum kendime izninle.

Şunca yaşadığım hayat zamanı içerisinde hem bu kadar yoğun ve stresliyken hem de bu kadar huzurlu ve mutlu olduğumu hatırlamıyorum. Az evvel zaman birçok şey yaşanmış, olumsuzluklar ise diz boyuymuş, hastalıklının allahı çıkmış yakınım sandığım bir insan ve insanlara güvenilmez lan! dedirtecek şeyler olmuş ama gel gör ki ne o zamanları silmek ne de değişseydi o anlar demek istiyorum. "Herşey olması gerektiği gibi oldu" diyorum. Bana çok şey kattı yaşananlar deyip ders alıyorum ve mutlu oluyorum, ne güzel yahu görebiliyorum!; kendimi insanlara, aşka kapatmaktansa herşeyin özündeki amacı, dersi anlayabiliyorum. Geçmişimdeki anlarda kalanlar, umarım hayatın güzelliklerini görüp, çok mutlu olurlar zira ben onlarsız epey mutluyum ^^. Belkide buna sebep şuan hayatımda ölesiye sevilen insanlar olduğundandır ya da ben herdaim biraz daha pembeleştiğimdendir hayata. Öyle ya da böyle yahu kıssadan hisse ben herdaim kendim gibi olacağım. İsterse üzsünler, isterse sövsünler. Ben ben'im, "ben" olduğumda mutluyum, ötesi teferruat!

Aslında işin özü şu bak, ailenleysen aran iyi olmalı, alttan al, sev, sevdir, yardımcı ol zira evindeki mutluluk dışındaki mutluluğa giden yolu açar sonuna kadar. Dostların olmalı bir kere. Canını verebileceğin, karşından da aynısını görebileceğin kadar güvenebileceğin insanlar olmalı hayatında! Bir sesini duyduğunda, bir buluştuğunda en güzel dakikaları yaşayıp kah ağlayıp kah kahkaha atabileceğin, en içten olabileceğin dostlar. Kendine bir klasör hazırla, en sevdiğin şarkıları koy içerisine. Müzikten öte ne var yahu içinde kaybolup gidebileceğin? Arada bir ayna karşısına geç, çılgın at kendince. Savur bedenini bir oraya bir de buraya. Ağlamanın da gülmek kadar değerli ve sana yararlı birşey olduğunu hatırlat kendine ve utanma damlalar gözlerinden düşerken. Gerine gerine ağla, öyle ağla ki ağladıkça saygın artsın kendine. Asıl en mühimi ise kendini bul kendi içinde. Bul kendini ve ona sahip çık, sev onu, daha sev, daha daha sev, şımart onu, arada öp kokla bağrından çıkar bağrına bas. Sevgili mi? Gerekli mi? Evet! (: Aşka aşık ol yahu. Heyecanlanmak, kalbin pır pır etmesi kadar muazzam bir duygu daha var mı? Kapama kendini asla, aşka. Ve asla ama asla geçmişindeki insanla kıyaslama karşındakileri, hepsine ayrı ayrı yeni şanslar ver. Hepsine kendin gibi ol, kendini değiştirme, ötekisinde bu olduydu da bilmemneydi asla deme. Hı bir de an'da karar ver, planlarla yorma kafanı bir sonraki gün, bir sonraki yıl için. Sen onları düşünmekten bu günü yaşayabilmiş misin bir onu düşün önce! Hepsini yap sonra gel bir kahve içelim hayattan bahsedelim, yaşanası güzel hayattan, vapurlardan mesela, belki konuşan vapurlara da bineriz bir gün ha ne dersin? (:

Şarkısız olmaz dedik de bir de şarkı ilave etmezsem olmaz bu yazıya. Al bakalım dinle, bitsin bir daha dinle, bitsin bir daha.. Ne zaman ki hislerin uyuşmuş, başka olmuşsun işte o zaman utanma gülümse kendince, hayal et.. Çünkü unutma "herşeyin hayali aslı'ndan daha güzeldir"

Öperim bir de ;*

Cesaretim Kalmamış Ağlamaya

2010-08-25T04:23:00.000+03:00

İstesem de yapamıyorum. Belki de istemiyorum; bilemiyorum işte. Zaten en kötü özelliğim de bu; bilememek..

Yapamıyorum; oluruna bırakamıyorum. Öylesine sevemiyorum. Akışına bırakamıyorum. Kasıyorum, kastırıyorum. Karşımdakinden çok kendimi üzüyorum. Üzüyorum, sıkıyorum. Geçmek bilmeyen bir sancı bu bendeki.

Ağlasam geçer mi? Atar mıyım içimdeki tüm sıkıntıyı? Tutuşlarım neden o zaman yaşlarımı.. Gün gelmiş, ağlamaya bile cesaretim kalmamış.

Şimdi bekle biraz beni, toparlayayım da kendimi, öyle geleyim. Bir daha deneyeyim ağlamayı. Sigaramı yakayım da hazırlanayım. Çekidüzen vereyim kendime hele bir. Hakkını vererek doya doya ağlayayım.

...

Önce bir ürperti gelir bedenine. Nefes alış verişlerin hızlanır. Solukların çarpıklaşır. Burnunun direği de sızladı mıydı...

Olmuyor işte. Ha dedin mi ağlayamıyorsun. Kolay değil o kadar. Altı üstü yaş deme bunlara.. Bunlar tüm yaşanmışlıklar, tüm yaşanamamışlar adına. Bunlar biraz senden biraz da benden. Bunlar anıların adına. Bunlar hayallerin hatrına.. Bu yaşlarda herşeyden bir tutam var. Öylesine değerliler.

Doyasıya sevmenin tadını unuttum, sevilmenin de. Doyasıya karşılıklı sevişlerin tadını unuttum. Birinin ruhuna, en derinliklerine girebilmenin tadını da unuttum. O güzel koku kokmuyor burnuma artık. Burnumu mu tıkıyorum istemsiz bu duyguya?

Aslında sorun en baştaydı; sorun ben'deydi. Sorun kendi iç çelişkilerimdeydi, iç çekişmelerimdeydi. Sorun ne istediğimi hiç bilememekti. Sorun değişmemdi her daim. Sorun korkularımdaydı.. Çok sever de çok karşılık bulamam diyeydi, üzülürüm diyeydi belki sevmeye korkuşlarım. Eskisi gibi çılgınca dalamıyordum aşkın içine. Aşk'ı unuttum, o'na inanmaz mı oldum? Aptallaşmaktan korkar oldum.. Kendimi tutar oldum birşeylere.. Yoğun duyguları dağıtır oldum bedenimden, zihnimden. Hatalar yaptım, erken davrandım, acele gittim sevişlere o sevmeden. O severken ben çoktan gitmiş oldum o'ndan. Aynı anda aynı yere denk gelemedik. Birimiz hızlıyken biri yavaştı, biri yetişmeye çalışmaktan yorulmuştu, sonrasında hiç yaşanamadan bitti birşeyler.

Şimdi geriye tek kalan korkular oldu. Herşeye karşı bir önyargı, bir korku. Biri içime dokunduğunda ürperdim kaçtım. Çok geç değil oysa.. Neden bu yorgunluk aşka?

Düşünmekten de yoruldum, uykuya rüyalar görmek için vermez oldum kendimi; unutmak içindi herşey. Her uykudan uyanınca değişir umuduyla kapadım gözlerimi.

Değişmedi.

...

Şimdi yatacağım yatağıma bir kez daha. Kapatacağım gözlerimi sanki ilk kez uyuyacakmışım gibi. Rüya görmeyeceğim birçok seferki gibi. Ama umudum olacak kendime bile itiraf edemesem dahi. O umut hep olacak. Bir an gelecek ben gelirken o da gelecek. Zaman da mekan da aşk'ta bir olacak.

Olacak mı?..

Şimdi yine her zamanki gibi düşünmemek adına uykunun bana sahip olmalarına izin verişlerim.. Sadece unutmak adına... Yeni güne uyanmak adına kapatırım gözlerimi.

Renklerin İçinde
25.08.2010
04:12

Beklentisiz Sevmek

2010-08-20T01:49:00.001+03:00

"Sevmek" gerçekten çok büyük bir haz, çok büyük bir nimet, çok büyük bir güç. Ve bu "çok"lar yüzlerce çoğaltılabilinir, herkesçe farklılaşabilir. Peki sevmek bu kadar mükemmelken neden "beklenti" gibi bencil birşeyle bu güzel büyüyü bozuyoruz? Seni bilemem elbet, kendimden bahsetmeliyim bu yüzden. Yine kendi kendime sövmeliyim. Beklentisiz sevemiyorum sanırım. Bundandır her daim üzülüşlerim. Bencilim ben de herkes gibi. Bak "herkes" i de sokuşturdum araya. İşte altı üstü insanım ben de. Önce "herkesden bana ne!?" olayını benimsemem lazım, sonrasında da bencilliğimin kendimi yıprattığını aklıma sokmalı ve beklentisiz sevmeye başlamalıyım. Çünkü, inanıyorum ki o zaman sonsuz huzura kavuşacağım. "Mutluluk" demiyorum dikkat çekerim ki. "Huzur" diyorum. Bunun nedeni de mutluluklar bir şekilde çoğalır ya da azalır. Ama huzur sabit kalır. Yani huzurluysan huzurlusundur. Huzuru kendin yaratabilirsin. Kafanı bir şeylere takmazsan huzurlusundur. Takıntıları atarsan hayatından, huzurlusundur. Neyi olursa olsun, beklentisiz karşılıyorsan, huzurlusundur. Çünkü beklenti, karşılık bulamayınca huzursuzlaştırır insanı. Hatta karşılık bulamamayı geçtim, o sürede bile huzursuzlaştırır seni.

Can Dündar'ın yazısını okuduğumda dank etti birşeyler;

"Niye aranmadım?" diye düşünüp kendini kendinizi yiyeceğinize, hiç beklenmedik bir "Seni özledim!" mesajı ile aşkı yakalayın.. Beklentisiz sevin...

demiş ya hani yazısının bir bölümünde.. Yahu her saniye ilgi beklenmez ki. İlgi manyağıyım sanırım. Sanırım değil, öyle! Arasın, sorsun, şu soruma şu cevabı versin. Vıdı da vıdı.. Oysa hayatından neden vazgeçsindi ki insan? Hayatını neden bana yönlendirsindi ki? Bu güzel olurdu elbet. Bak hala güzel olur diyorum çünkü cidden güzel birşey ama bu bencilliğini azalttırmıyor durumun. Eğer huzur isteniyorsa önce sorgulamaktan vazgeçmeli, önce beklentilerden vazgeçmeli, önce bencillikleri bırakmalı.

Yazısının bir bölümünde de bunu demiş Can Dündar;

Onu yersiz kıskançlıklara boğmaktan ve kendinizi yıpratmaktan vazgeçebildiniz mi hiç? Hiç beklemeden çalan bir kapıda, onu karşınızda görmek ne güzeldir bilir misiniz?

Hep beni arasın, hep benimle dolaşsın, o filme benimle gitsin, her dakika mesaj atsın, o kızla ya da erkekle görüşmesin... Milyon tane gerekli gereksiz, saçma sapan şey üretiyoruz canımızı ve karşımızdakini sıkacak, gerginlik yaratacak. "Hissettim"le hareket ediyoruz, güvenemiyoruz ve evet herşeyi herdaim sorguluyoruz. Oysa yaptığı diğer şeylerin arasında seni bir kere bile arasa mutlu olmak var. Başkalarına güvenmesen de sevdiğine güvenerek sevginin ve huzurun katlanmasını sağlamak var.

Kıssadan hisse, mutluluklar içinde kendimi mutsuz etmekten vazgeçmeliyim. Yoksa huzuru hiçbir zaman yakalayamayacağım. Belki zor, belki çok çok zor ama bunu gerçekleştirmeliyim. Hem zaten sevdiğim birinin benim malım ya da benim onun malı olmasını neden isteyeyim ki? Hür bir sevişin tadı ne güzeldir oysa. Düşün bir...

Renklerin İçinde
20.08.2010
01:18

Yolunu Kendi Çizen Bir "Ben"

2010-08-11T21:22:00.000+03:00

Dünden beri durgunum. Belki de daha öncesinden beridir ama kendime itiraf etmemişimdir. Ben ne zaman sevmekten yorulur oldum? Aşka inanmaz oldum? Ben ne zamandan beri yalnızım da bu kadar alıştım yalnızlığa? Kahkahalarım sahte miydi yoksa? İnsanın kendini bilememesi -ya da bilmek istemeyişi- kadar can acıtıcı birşey daha yoktur ki şu dünyada. Ne istediğini bilememek... Oysa her "bir dilek tut"ta "huzur!" diyordum ya? İstediğim huzur değil mi aslında? Nasıl bir huzur...

İnsanın silkelenip de kendine gelmesini sağlayan şeyler vardır. Bu bir yazı olabilir, bir tebessüm olabilir hatta belki bir koku bile olabilir. Silkelenip kendine gelmek.. Silkelenirken ben, kendime gelirken ben, geçmişimden bazı şeyleri savuruyorum ortalığa. Bırakıyorum kimilerini arkamda. Silkelenmem mi lazımdı kendime gelmem için illa? Silkelenirken sıkı sıkıya tutmalı mıydım gelmişimi geçmişimi tüm yaşadıklarımı? Yoksa olması gereken olsun muydu?

Sorular sorular.. cevaplı cevapsız sorular.. dost düşman suratlar.. iyi kötü arkadaşlar.. yaşananlar, unutulanlar, saklananlar..

''''''''''

Şu 3 şarkıyı dinliyorum saatlerdir..

Bütün şarkıların rengi vardır ama ruh haline göre değişkenleşir. Kokusu vardır, seni hatırlatan kişilerinin kokusu sızlatır burun direğini. İşte bazen sen ona o sana karışana dek akşamdan sabaha ve sabahtan tekrar akşama kadar dinlersin bazı şarkıları. Bazı şarkılar o denli ahenklidir seninle.. O şarkıları sakın kaybetme..

''''''''''

Belki de bütün hata, hayallerimi zapdetmeye çalıştığımdandır ha ne dersin?

Hastayım kaç gündür, bu sıcak terli havalarda.. Ne bir ilaç alıyorum ne biri beni sarsın istiyorum ne de kimseye kendimi acındırıyorum. Büyüdüm mü ondan mı bu durum? Yoksa sadece kendim mi baksın kendime istiyorum. Bu zayıf anımda sadece ben mi başbaşa kalmak istiyorum? Yoksa gözyaşlarımı saklar mı oldum.. Sahi ne zamandır ağlamıyorum? Ben beni seven adamdan çok canımı acıtana aşık olmuşumdur ya.. Çünkü can anca acıyınca anlaşılır değerler.. gerçekler.. istekler.. Bunu bana yaşattıklarından mıdır? Şimdi de canım yanmasın diye mi kaçıyorum. Yoksa artık canım yanmıyor da ben mi anlayamıyorum?

Yahu kimden kaçıyorum? Kaçsam kaçsam kendimden kaçıyorum anca.. Kaçtığımı sanıyorum ama yanılıyorum.. Ne kadar yürürsem yürüyeyim, ne kadar dönersem döneyim aynı yere geliyorum. Kendime geliyorum. Ben hep aynı ben'im oysa. Değişen de bir şey yok fazla. Peki ben halen daha ne istiyorum?

Yazı yazmaya neden ara vermişim bu kadar.. Şimdi yazmamı sağlayan o adam! mı acaba? Haberi de yok gerçi.. Olsun istedim, bir an denedim.. ama söylemedim. Aslında denemedim, kendimi kandırdım. Demeyecektim zaten ama belki bir gün derim ha ne dersin? Hoşuna gider mi acaba.. Onun düşüncelerini paylaştığımı bilmek.. Hatta keşke babam sen olsaydın demek? Öyle bir adamsın ki derdim.. hem babam ol isterdim hem sevgilim.. Öylesine davetkardı vücudu.. ama öylesine tatlıydı dünya görüşü.. Ders vermese de ders alınırdı. İşte öyle bir adam. Aslında bir anda ortaya çıkmayan ama belki de benim geç farkettiğim bir garip adam.

Kimseyi suçlayamam. Suçlamam. Hakkım değil. Tek suçlu benim hayata karşı. Kendime karşı. Yapmak isteyipte yapamadığım ne olabilir ki şu hayatta? Herşeye sahipken halen daha karışıksam bu anca kendi kendime yarattığım kördüğümlerdendir.. Bazen tek tek açıyorum düğümleri. Sonra tekrar düğümlüyorum. Kördüğüm "kördüğüm"ken güzel çünkü. Düğümleri çözdükten sonra ne kalmış bak ellerinde? Amaçsız tek tük ipler.. Oysa düğüm düğümlerken "kördüğüm"lerken ne de güzel beraberler. Sımsıkılar.. Anlamlılar..

Bırak yahu. Sorunları çözme. Sorunlarını sahiplen. Gözyaşlarını dök. Dök süzülsünler yanaklarında. Silmesi için bekleme birini. Kendi kendine öp onları. Onlar senin.. Mutluluklarını paylaşma dürtüsüyle yaşama. Ne olmuş bir başınaysan -bir başına olmayı seçmişsen- kaldır kadehini kendi şerefine. Hem bir dürt de kendini, kendine gel bak şuraya;

"yalnızlığım ve ben" derken,

tek bir şey mi var? 2'lemişler bunlar yahu. Herşeyden tat al demiyorum ben sana. Alma. Dilediğini yaşa. Dilediğini yaşa derken tekrar üzüleceksin, tekrar çıkmaza düşeceksin. Kısır döngüye kaptır kendini. Canın acısın. Kahkalarınla çalkalansın yeryüzü. Gözyaşlarınla yüz bazı bazı.. Zaten altı üstü insansın. Gel bir gün söv hayata.. Git bir gün aşık ol doya doya..

Hem kime ne?

Hatta sana ne?

Kendi kendinle barış önce. Sev kendini. Seviyorsun da zaten ama daha da çok sev. Hatta aşık olmak istediğinde bir erkeği boşver git kendine aşık ol. Kendinle seviş geceleri. Kendin anlat kendin çözüm bul ve kendin gibi birini bulmayı da hayal etmekten vazgeç lütfen! çünkü senin kadar değişken kim olabilir. Sana senden daha fazla kim tahammül edebilir?

Yaz sadece.. düşünmeden yaz.. okusunlar okumasınlar, anlasınlar anlamasınlar.. sen sadece yaz. Kelimelerin gücüne inanmaya devam et. Renklerin kokusuna inanmaya devam et. Hayallerin gerçekleşeceğine de inanırsan olmuşsundur sen (:

daha rahatsın ya?

-öyleyim.

o zaman geri döndük diyebiliriz ha?

ps: kendi kendime yazışlarım.. deli olduğumu düşünmeyin sakın! ya da düşünün (: hatta belki de deliyimdir kim bilebilir.. keşke olsaydım! o zaman herşeyi yapabilirdim sanırım (: çok garip ama sanki uzun zamandır yolumu kaybetmiştim de şimdi bulmuşum gibi. nasıl mı buldum? kendim çizdim.. ve bu yazı da ilk adımım oldu. yarın ne getirecek acaba diye beklemektense ben atlıyorum bugünün içine. birazcık insanlığıma boku atmakta ne var? herkesin yanlış kabul ettiklerini yapsam mesela.. yaparken mutluysam kendime de ihanet etmemiş olurum hem. hem hayat felsefesi olarak "pişman olmadıysan yaptıklarından o zaman neye yarar daha üzerine düşünmek"ci değil misin? eh pişmanlık yok madem hadi o zaman azıcık karıştır renkleri bir süre. biraz sapıt kimseyi umursamadan.

biraz delirmenin kime ne zararı var hem? ^^.

renkleriniçinde

08.11.2010

18:27

Hayallerim Beni Değil, Ben Hayallerimi Yönettim!

2010-06-21T01:59:00.001+03:00

Karşıma çıkan insanlar hayalimdekine uymuyorlarsa uydurtmaya çalışmam. Vazgeçerim onlardan.. Hayallerimden değil elbette ki ! ~~O insanlar~~dan vazgeçerim.. İşte öylesine değerlidir benim hayallerim.

Hayal kurmaktan vazgeçersem bir gün eğer, sıradanlığa girmişim demektir. Benliğime elveda demişimdir. Ben, ben olmaktan çıkmışımdır artık. Korkarım o günden, gelecek o hayalsiz, kuru günlerden.

Öylesine gariptir ki o hayaller... Tarifi yok aslında. Eski yazılarımı okuduğumda anlıyorum boyutlarını duygularımın. Nasıl bağlanmışım birilerine. Nasıl kopmuşum birilerinden. Nasıl özlemişim.. Nasıl da sevmişim.. Nasıl da değişmişim! Dengesizim diyordum bir ara. Sonrasında anladım ki, aslında tek olay yoğunluğuymuş duygularımın, hayallerimin. Öylesine kuvvetli hayal etmişim ki olayları, bağlanmışım ölesiye...

Eskisi gibi değilim elbette. Eskiden saplanırdım, kuruyana, kurutana kadar kullanırdım duygularımı. Aşığıydım melankolik hallerimin. Ordan oraya savururdum kendimi. Acıtsa da canımı, hoşuma da giderdi -gariptir ki-. İşte öylesine yoğundu, edepsizdi benim hayallerim. Zamanla hayallerime sahip çıkabilmeyi öğrendim. Hayallerim beni değil, ben hayallerimi yönettim. Şimdilerde ne istersem öyle yaşıyorum aslında.

İşte öylesine gariptir benim hayallerim. Sen de olmuşsundur belki bir ara içerisinde.. Belki kaybolmuşsundur, renklerin arasında soluklaşmışsındır zamanla. Belki de bir zaman sonra geleceksindir hayallerime. Işığınla büyülüyeceksindir belki de. Kim bilir belki de hayallerimiz aynıdır, biz içinde olmasakta.

Hem içerisinde oynarım hayallerimin, hem yönetirim, hem de izlerim hayallerimi. Şimdi sen seç yerini.. Hayallerimin bir parçası mı olmak amacın? yoksa sadece fütursuzca izleyenlerden mi olmak tüm kaygın?
Orda yaşam güzel.. Orda yaşam renkli.. Orda düşünceler şeffaf.. Orda hüzün de mutlulukta bir. Tüm duygular son zerresine kadar samimi. Her olayın kendine has kokusu var orada. Her bakan bir başka şeyler görür orada.

Şarkıyı aç.
Gözlerini yum şimdi.

İşte...

...Renklerin İçinde...

21.06.2010 / 01:35

İlla Çift Kişilik Mi Olur Aşk?

2010-06-19T10:22:00.002+03:00

Kimilerimiz aşk insanı olarak doğarız şu hayata. Kimilerimiz diyorum, evet. Çünkü, her daim sevgimizi paylaşabilcek biri olsun isteriz, bekleriz. Çoğu zaman yanlış kişilere değer veririz. Yanlışlarla beraber olur, yanlışlar doğururuz. Ama hiçbir zaman sevmekten, sevilmekten, aşık olmaya çalışmaktan vazgeçmeyiz. Biliriz, belki de sadece umut ederiz ama yine de biliriz biz, biri çıkacak elbet hayalimizdeki gibi, deriz. İşte bundandır aşk insanı oluşumuz. Çünkü böyle düşünmeyen varsa inanmıyordur aşka, gerek duymuyordur. Gülüyordur hatta.. Mantıklı insanın harcı değildir ki zaten aşık olmak. Bir nevi aptallaşmak değil midir bu? Hayata pembe gözlüklerle bakmak değil midir? Olur olmaz şeylerden mutlu olmak değildir de nedir bu? Aşk işte.. Her insanın kendi kendine yarattığı o tarifi herkesçe değişen bir duygu. Herkesçe değişmesinin nedeni de herkesin ona farklı anlamlar yüklemesidir, bundandır, bundan ibarettir.. Diğer duygularının uyuşması sadece tutkunun, sevginin alevlenmesidir. İşte böyledir, bir gariptir...

"Peki o ne yaptı" deme. Herkes kendinden sorumludur aşkta

Üzülme, sen aşkı yaşanması gerektiği gibi yaşadın.
Özledin, içtin, ağladın, güldün, şarkılar söyledin, düşündün, şiirler yazdın.
"Peki o ne yaptı" deme. Herkes kendinden sorumludur aşkta.
Sen aşkını doya doya yaşarken o kendine engeller koyuyorsa bu onun sorunu.
Bir insan eksik yaşıyorsa, ve bu eksikliği bildiği halde tamamlamak için uğraşmıyorsa sen ne yapabilirsin ki onun için? Hayatı ıskalama lüksün yok senin.
Onun varsa, bırak o lüksü sonuna kadar yaşasın.
Her zamanki gibi yaşayacaksın sen.
"Acılara tutunarak" yaşamayı öğreneli çok oldu.
Hem ne olmuş yani, yalnızlık o kadar da kötü bir şey değil.
Sen mutluluğu hiçbir zaman bir tek kişiye bağlamadın ki....
Epeydir eline almadığın kitaplar seni bekliyor.
Kitap okurken de mutlu oluyorsun unuttun mu?
Kentin hiç görmediğin sokaklarında gezip yeni yaşamlara tanık olmak da keyif verecek sana.
Yine içeceksin rakını balığın yanında.
Üstelik dilediğin kadar sarhoş olma özgürlüğü de cabası....
Sen yüreğinin sesini dinleyenlerdensin ve biliyorsun asolan yürektir.
Yürek sesi ne bilmeyenler, ya da bilip de duymayanlar acıtsa da içini unutma; yaşadığın sürece o yürek var olacak seninle birlikte.
Sen yeter ki koru yüreğini ve yüreğinde taşıdığın sevda duygusunu.
Elbet bitecek güneşe hasret günler.
Ve o zaman kutuplarda yetişen cılız ve minik bitkiler değil, güneşin çiçekleri dolduracak yüreğini...
NAZIM HİKMET RAN

..demiş ya Nazım Hikmet, ne de güzel demiş, ne de hoş demiş, ne de doğru demiş... Herkes kendinden sorumludur aşkta işte.. Senin verdiğin sevginin aynısını vermesini bekleyemezsin ki karşındakinden. Senin gibi olmasını bekleyemezsin ki. Dilediğin gibi de olamaz. Oldurtamazsın. Yapaylaştırırsın ilişkiyi. Hem geriye dönüp bakınca birçok kişi gelip geçmemiş mi hayatından? Hepsini de bir ayrı sevmemiş misin? Yine de seveceksin, bir başkalarını. Farklı duygularla. Değişik bir aşkla. İşte bu yüzden sen elinden geleni yaşa, yaşat, hisset. Sen doyasıya yaşa aşkını, o umursamasa da. Çünkü gerçekten bu onun kaybı. Sana deliymişsin gibi baksalar da umursama, çünkü mutluluk ancak senin hissettiklerindir. Senin ne hissettiğini de senden iyi kim bilir?

İlla çift kişilik mi olur aşk?

Hiçte..

Bundan değil midir zaten, gereksiz insanları hayatıma sokuşlarım

Haketmedikleri değerleri değersiz insanlara verişim

Anlamaya çalışmalarım

Tanımaya, benimsemeye, özümsemeye çalışmalarım

Keşkelerim, belkilerim, amalarım

Hepsi bundan değil midir?

Kendi ütopyamda yaşadığımdan değil midir aşkımı?

Bu benim dünyam, benim hayatım, benim aşkım.

Kendini o kadar da değerli görme, çünkü sen ancak benim sana verdiğim değerle değerlenensin.

Sen olmasan da ben bir şekilde yaşamıyor muyum zaten aşkı?

İşte aslında aşk bu denli basit, çocukça, hayalsi birşey.

Altıüstü aşk işte.. 3 harften ötesini senin yazdığın, resmettiğin..

Renklerin İçinde / 19.06.2010 / 10:10

Kendimi İstiyorum Daha Çok...

2010-06-03T03:43:00.000+03:00

Dinlediğim şarkılar geçmişten birşeyler kokuyor... Eskisi gibi etkisi yokmuş gibi. Eskiler eskimiş gibi. Dönüp baksam da, hatırlasam da, geçip gidiyorum umarsızca. Suretler var beynimde. yaşanmış, yaşanamayıp yarım kalmışlar var. Hislerim var! Kimi zaman en doygun halinde yaşarken şimdi nasıl da sönmüşüm, hissisleşmişim. Ne biri var hayatımda, ne de istediğim. Ne geçmişten ne gelecekten. Şimdiyi yaşarken ben, kendimi istiyorum daha çok. Ben ve benliğim. Sevmek ve sevilmek ve yine sevmek, evet güzel şeyler. Midende kelebeklerin uçuşması. Sabahlara kadar konuşmak. Gözgözeyken heycanlanmak. Kurlaşmak, eğlenmek ve yine sevmek... Güzel şeyler. Güzeldiler. Güzel olacaklar, belki... Ama şimdi değil. Belki yorgunluğumdan, belki de başka şeylere verdiğim fazla önemden olsa gerek. Okul hayatım, iş hayatım, özel hayatım. Bana ait olan. Kendime. Sadece kendi geleceğime.. Önce birşeylerde önemli şeyler başarmalı sonra sevilmeli belki de. Belki de sadece korkuyorumdur yeniden sevmeye. Ondandır kaçışlarım, erteleyişlerim. Kim bilir, belki de... Ama şimdi biraz uyku, uyanmak için. Gün boyu farklı hayallerle coşmak için. Rüyalardan başlayan güzelliklerin gerçekte de devam etmesi için...

İlk önce bir hayal kurdum kendimce.
Zamanla düşündüm ki,
Neden gerçek olmasın?..

RENKLERİN İÇİNDE / 03.06.2010 / 03:35

Hayallerim Vardı Bir Zamanlar...

2010-04-22T00:05:00.000+03:00

bazen sadece beklersin birşeylerin olması için.
yorgunsundur herşeye, ağlamaya bile, gülmeye bile.
dökemezsin içini kimselere. ne de kendine.
hayallerim vardı bir zamanlar... şimdi hayal kurmak bir hayal olmuş orası ayrı.
içimde kocaman bi sevgi var gibi. biri olsa da ona versem gibi. neden illa bir başka kişi? içimde bu denli sevgi varken neden mutsuzluk... anneme, babama, kardeşime neden gösteremiyorum fazlaca ilgi? kendimi neden sevemiyorum olduğundan daha da fazla? yetemiyo muyum kendime? neden önemli olması için bir başkasını bulmam gerekiyor tüm sevgimi ona vermek için?
ama ben deniyorum olmuyor... yaradılıştan bu başka bi kılıf uymuyor... değişmek istiyorum yerimde sayıyorum. biri geliyor birileri gidiyor. çok mutlu oluyorum daha çok ağlıyorum.
içim şişiyor çoğu zaman. mutlu olduğum şeyler mutlu edemiyor.
zaman bazen o denli akıp gidiyor ki korkuyorum.
anlayamıyorum neden bu korku neden bu kasış? kimden bu kaçış?
kendim gibi birini istiyorum bazen... aslında kendimden bıkıyorum belkide. hep aynı terane. seneler geçse de üzüldüğüm şeylerin saçmalığı aynı. ne bir fazla ne bir eksik. pardon daha da fazla bu saçmalık.
içimden geldiği gibi yaşıyo olsam da yaşayamıyorumdur belki?
tam şu anda denesem belki...
komik değil mi sencede? deniyorsun ama başaramıyorsun. tam başaramamak da denemez aslında. deniyorsun yolun tıkanıyor. öyle bi tıkanma ki? şaşırıyorsun. denk mi düşmüş, şanssızlık mı olmuş. yoksa olması gereken mi olmuş? neden düşünüyorum?
keşke aptal olsaydım.
evet ~~anne ben aptal oldum~~! demek istiyorum.
bu yazımı yayınlamak zorunda olmasam bile yazarken kasılıyorum. kendime mi itiraf edemiyorum yoksa bu denli mi kasıyorum?
ne zaman bitecek merak ediyorum. etmek de istemiyorum.

bırakıp gidesim var. ama gitmek de istemiyorum...

...

18.03.2010 23.25'de yazmışım taslak olarak kalıvermiş yazıların arasında gizlenivermiş... Okudum da, pek bir şey değişmese de değişenler olmuş aslında. Aynıları gibi düşünsem de, alışıyorum zamanla. Her zaman beynimi oyalayan birileri ya da bir şeyler olurdu... Şimdilerde azalıyor gittikçe yoklaşıyorlar. Kendimle başbaşa kalıyorum gibi. Yalnızlığımı sevmeye başlıyorum sanki. Her ne kadar kendime, kendi isteklerime zaman ayıramasam da bolca, az bi zaman sonra yerine oturacakmış gibi, ben ben olacakmışım gibi.

Bekleyelim de görelim bakalım... Nebçim bi ruh hale sahibim. O kadar değişkenim ki sıkılsam da kendimden bazen eğleniyorum aslında. Durağanlık varmış gibi dursa da yok aslında. Renklerin İçinde olsam da bir rengim sonuçta...

Kumdan Aşk Yapmak

2010-04-06T02:59:00.001+03:00

     Bazen herşey çok güzeldir ama yine de bozarsın. Belki istemsiz belki de isteyerek. Yeniden güzellikleri ararsın, o bozduklarını yeniden inşa etmek istersin. Özlersin. Aynı kumdan kale yapmak gibidir. Kaleyi uğraşa uğraşa yaparsın ama sonra ezersin. Ezmesi zevklidir ama ezdikten sonra için acımaya başlar. Güzelliklerini bozduğunu bozulduktan sonra hepsi, anlarsın. ama sonra bir daha yaparsın kaleleri.. Kimi zaman da kalelerini deniz dalgaları yıkar... Ama genelde hiç bi kale sağlam kalmaz. Elbetteki sen onu koruma altına almazsan.. Eh herşey bizim elimizde demek ki.. Özlüyorum bazen geçmişimde yaşadığım sevgileri. Birine ait olmayı. Birinin bana ait olmasının sıcaklığını. Birine hesap sormayı, hesap vermeyi. özlüyorum bazen çok fazla önemsenmeyi. Biliyorum bozulması gerekliydi o kalelerin. Ama yine de acıyor canım işte, bozulan her kalenin ardından. Oysa üstünden çokça da zaman geçmiş gitmiş. Kimler gelmiş kimler gitmiş. Özlemim birine değil ki zaten benim. Tek kaleye değil ki benim hasretim. O kumlara, o denize, o havaya... Kısacası oluşumun hepsinedir özlemim. Bir heycan, bir tutku, bir özlem, bir sevgi, bir aşk...

     Böylesi de ayrı bi zevk veriyor insana. Sadece düz kumlarda uzanırmışcasına... Sensin, sereserpesin. Gün gelecek kaleni yapacaksın ona güç topluyosun sanki. Tüm sevgini o kaleye vermek için sevgi biriktiriyorsun. Bu sırada dilediğince savuruyosun kumları umursamadan bir kaleyi. ta ki o kale senin olana sen de onun olana dahi.

     Biliyorum... Bir gün bir kumdan kale yapacağım. Ve sen de bana yardım edeceksin. Hem kalem olacaksın seni ezmeye kıyamadığım.. Hem de kalen olacağım ezilirsem eğer diye hep korku duyacağım. Birbirimizin denizi, kumu olacağız. Kısacası ezilsek dahi yine birbirimize karışacağız. İşte bundan ötürü de ne kale olmak, ne kaleyi yapmak önemsiz olacak herşeyin yanında. Aşkın yanında...

     Biliyorum... Bir gün...

Kır Yargılarını, Ben İçinden Geçeceğim

2010-03-29T19:54:00.001+03:00

     Yargılamaktan ne zaman vazgeçer insan? Ben ne zaman vazgeçtim? Vaz mı geçtim yoksa kabullenmeye mi başladım?

     Hatırlıyorum da bundan 4-5 sene öncesine kadar öpüşmeye bile ııhhh çok kötü hayatta gözüyle bakıyordum. İnsanlara bakar yorumlar yapardım. Saçına başına dinlediği müziğe göre yargılarda bulunurdum. Ne oldu da bıraktım bunları? İlla kendim de mi öpüşmeyi tatmalıydım yargımın kırılması için? Denemeli , her ortama girmeli miydim?

     Her insanın kendince doğruları vardır, evet. Hayata bakış açıları vardır, buna da evet. Fakat neden kendimize doğru gelmeyen birşeyi savunan insanlara karşı kötümser oluyoruz hemen? Kime göre neye göre bu doğru, neden hiç düşünmüyoruz? Dünya o kadar kocaman ki... İçindeki biz insanlar da o kadar sürüsüneyiz ki.. Her kafadan farklı bi ses çıktığını da ele alınca her doğru birbirinin çelişkisini oluşturuyor. E o zaman neden, peki deyip geçemiyoruz ki?

     Bu durumun yaşla başla alakası yok. Olgunlaşmayla da alakası yok bence. Çok şey görmekle, anlamaya çalışmakla alakası var. Sen eğer evinin küçük çocuğu durumunda kalırsan senelerce, yaşın büyüse de hayata bakış açın hep aynı kalacak zaten. Kafaları yuvalardan az da olsa çıkarmak lazım.. Kim neyi neden yapıyor bi bakmak lazım. Bakmayı öğrendikten sonra görmeyi de öğrenmek lazım. Daha sonrasında yargıyla, yorumun ve eleştirinin ne kadar farklı şeyler olduğunu bir daha öğrenmek lazım.

     Geriye dönüp bakayım bir iki dakika... neler değişmiş hayatımda? Sevmeyi seviyorum halen daha.. her ne kadar sevdiğim insanlar farklılık gösterse de. Sevilmeyi de seviyorum ben halen daha.. her ne kadar beni sevenler farklılık gösterse de. Değişik yerler görmeyi seviyorum, müzikleri dinlemeyi seviyorum, yemek yemeyi seviyorum ben halen daha.. tarzları değişmiş olsalar dahi. Okumayı sevsem dahi ders çalışamıyorum yine de. Aslında kısaca özetlemek gerekirse ben hala aynı benim. Değişen tek şey ayağımın altından akıp geçen zaman ve değişen zamanla beraber değişim gösteren şeyler. Ben kendimi değişime bırakabilenlerdenim. Akıp gidebilenlerdenim. Bir yere saplanmış cahillerden değilim. Eskisine göre daha esneğim, doğru. Eskisine nazaran daha optimistim, doğru. Eskisi gibi tembelim yine de (: Ama şu fark var dilediğim de tembelim... dilediğimde dilediğimi yapabilecek gücümün olduğundan haberliyim. Anlatmayı sevdiğim gibi dinlemeyi de sevenlerdenim. Kimi zaman nötrleşmek istiyorum hayata karşı.. uyuşmak bi nebze. Sonra ne gerek var diyorum.. Görmek, bilmek, üzülmek, sevmek, korkuya kapılmak, haz almak dururken ne diye tek birşeye sabitleneyim ki...

     Hayata at gözlükleri takmış olarak bakanlardan korkacaksın arkadaş. Sabitlenmişlerden korkacaksın. Sen konuşurken sesini yükselten ve seni dinlemeyenden korkacaksın. Hayatın güzellik ve özelliklerini göremeyenlerden korkacaksın. Korktuğun halde onları da anlamaya çalışacaksın. Ha işte tam o sırada ne kadar olgunlaştığını anlayacaksın. Geriye dönüp bakmayı bırakıp ilerinin ilerisine bakınacaksın. Oraları görmeye çalışacaksın. Daha şimdilerden o zamanları yaşamaya, o zamanlara alışmaya çalışacaksın.

     Ben böyleyim.. desek de, değiştiğimizi bilecek ve sevineceğiz. Değişmek iyidir, insana heyecan verir.

Hayata Vogue İle Bakmak

2010-03-09T19:28:00.001+02:00

baş not: laptopum arızalandığından yazım yarım kaldı ve yayınlamam gecikti. bet durum ama neyse artıkın hazır ve de nazır (:

Doğru düzgün bir moda dergisi istiyordum ne zamandan beri. Güzel, herşeyden var, harika bir dergi de denilmez ki buna. Dergi denmez aslında. Neredeyse bi yaşama biçimi diyeceğim onun için (: O kadar beğendim. Hatta tamamını bitirmedim bile. Bitiremedim henüz. Çünkü bu o öle sayfalarına bakınıp geçtiğimiz dergilere benzemiyor elbette. Her sayfasına özenle zaman ayırıyorsunuz. İlk olmasına rağmen çok çok çok başarılı. Bir an önce abone olmak istiyorum o derece özümsedim. Hayatın ta içinden bize sesleniyor Vogue. Dünyaca tanınmış isimleri evimizin içine kadar taşımışlar. Çok orjinal ama bir o kadar da samimice her yazılan çizilenler. İstedim ki bir an önce birşeyler yazayım Vogue hakkında, bitirdikten sora yayınlıycam blogumu. Şimdi başlayayım beni en çok etkileyen şeyleri kısaca paylaşmaya :

Patrick Demarchelier'in ellerinden gerçekleşen Vogue kapağı oldukça sade evet. Ama sade olmasının yanında etkileyici de. İlk sayıya yakışmış diye düşünüyorum. Kendinden emin bir hoşlukta. Yani abartılı durumlardan kaçınmaları iyi olmuş, zaten yeteri kadar etkileyici içerikleri.

Sayfaları ilk çevirmeye başladığımda yoğun bir reklam furyasıyla karşılaştım.Birbirinden güzel markaların reklamları bulunmakta. Normalde hızlı geçerdim reklamları ama Vogue da başka birçok dergide olmayan başka reklamlarda var. Gerçekten herkesin aa şuna bak yapıcağı şeyleri barındırıyor içerisinde ve içine çekiyor adeta.

Dergi için çekilen fotoğraflarının veyahut yazılarının olduğu sanatçılarla ilgili kısa bilgiler paylaşmaları oldukça hoş.

Editörün yazısı ise okutan cinstendi. Şimdiye kadar 10 dergi okumuşsam anca 1inde editör kısmını tamamen okumuşumdur. Ama bu yazı daha ilk cümlesiyle -hepimiz için yeniden keşfetme zamanı- bağlıyor kendisine.

8 sayfayı teşekkür notlarına ayırmışlar. Hepsi birbirinden güzel. Çok mühim markalar desteklemekte gerçekten de. Bu da güvencenin yanında büyük bir gurur kaynağıdır eminim ki.

Nil Karaibrahimgil'in yazısı tek kelime ile harikaydı. Yaşayarak okudum diyebilirim. Zaten gerçekten güzel bir dünyası var Nil'in. Şarkılarından ya da konuştuklarından hemen anlayabiliyorsunuz onu ve özgürlünü. Kendi dünyasını açıyor bizlere. Ne diyeyim onun gibi yaşamak isterdim (: -okumak için bkz: Vogue sy: 142-

Vogue da okuduğum beni etkileyen sözler:

Ayıplancak şey yenilmek değil, kendine küçük hedefler koymaktır. Michael Howells

Kendimle çelişiyor muyum? Ne güzel kendimle çelişiyorum. Çok genişim demek ki, içimde herşeyden var. Walt Whitman

Moda gelip geçici, kalıcı olan stildir. Coco Chanel

Trendler açısından bir kaç tüyo :

Yaz gelse dahi deri giymekten çekinmeyin.
Artık uzun topuklulara elveda diyebilirsiniz, kısa topuklar geliyor.
Kahverengi ve ten rengi ile donatın dolaplarınızı.
Büyük çantalarınızdan yer bulmaya çalışın çünkü artık ince saplı küçük çantalar moda.
Trençkotlar çok önemli yer kaplıyor bu sezon.

Stil, Zaman Makinası gerçekten çok ince düşünülmüş. Türk couture tasarımcılarının eski eskizlerini genç modacıların atölyelerinde yeniden bugüne uyarlamışlar. Kesinlikle hiç bir tasarımın atılmaması gerektiğini çok iyi anlıyor insan (: Ee 50 sene geçse dahi bir ufak detayla 2010 modasına uyarlanabiliyor tasarımlar.

Dibimin Düştüğü Hoşbeş Şeyler :

sy: 218'de stil düşeş'de hatunun üstündeki, kat kat straples elbise -Roman- ve inci kolye -Vakko-

sy: 232'de detay'da Kara Büyü ! -Valentino Garavani için Philip Treacy- tam bi aşk... ayakkabıya hayran kaldım.

sy: 507'de ki reklam mükemmel (: disko topu taşlı bi yüzük ve benimle eğlenir misin yazıyor (:

sy: 529'da Stiletto, İyi ki yanlış adama rastlamışım yoksa doğruyu nasıl bulacaktım, Debbie Carbin yazarlı kitabı en kısa zamanda almalıyım, hoş gözüküyor (:

sy: 548'den başlayan resimleriyle İstanbul Parti Haftası, Santralistanbul'da gerçekleşen o partiye gidesim geldi. Harika gözüküyor, herkes pek eğlenmiş. Özendim >.<

Ümit Benan'ın sy: 252'de ki röportajını kesinlikle okumalısınız. Emekli Rockçılar adlı 2011 sonbahar-kış koleksiyonu kesinlikle görülmeye değer. Konseptlerini çok beğendim (:

267'den itibaren Mart ayı için Sanat, Sinema, Müzik, Kitap, Blog, Tasarım ve Teknoloji olarak 19 sayfa bizi bilgilendiriyor. Sadece tek bir şeye odaklanmadığı her koldan bilgilendirici olduğu buralarda da ön plana çıkıyor (:

Zeki Müren'e ayrılmış 4 sayfa bulunmakta. Okurken gözlerim doldu. Ne büyük bi sanatçıymış yahu... Keşke şimndilerde de onun gibileri olabilse. Kendi tarzında, kendi hayat görüşünü dilediğince yaşayan... -okumak için bkz: Vogue sy: 348

Eh bir derginin olmazsa olmazlarından burçlar ve mağaza adresleri de bulunmakta. En kısa zamanda abonesi olucam derginin, şiddetle size de tavsiye ederim. Farkındalık ve farklılık peşindeyseniz (;

Alexander McQueen için son sayfalarda yer açılması harikaydı. Kısaca hayatından bahsetmişler, hayata bakış açısından ve tasarımlarından. O zaman blog yazımı onun bu sözleriyle sonlandırayım..

Hayat komik bir şey. Güzellik bazen en tuhaf, hatta en iğrenç yerlerden de gelebilir. Ama insanlar hayattaki çirkin şeyleri nedense görmezden gelir ve çürük elmanın altındaki güzelliği kaçırırlar.

bilgi not: Vogue Türkiye'yi netten takip için tıklayınız -> Vogue

Hatıralar...

2010-02-26T00:20:00.001+02:00

   Birçoğuna hiç bakmasak dahi saklarız... Resimleri, yazıları, çiçekleri, düşleri... Çekmecelerde ya da bilgisayarın içindeki herhangi bir klasörün içinde gömülüdür birçok hatıra. Biliriz oradadır yaşanmışlıklar, ama açmayız, bakmayız... Bakmasak da silmeyiz. Nedendir? Silmek mi gerekir? Orda öylece duruyor olmasının bize ne gibi bi yararı vardır ki...
   İşte böyle zamanlarda son bir kere daha bakar ve silerim birçoğunu. Silsem mi diye aklımdan geçirdiğim ne varsa siler geçerim... Üstünden zaman geçtikten sonra da hafızamdan silinmiş olurlar. Nasıldır bilinmez. Olur ama... Silmişken temelli silerim demek ki.. Tazeler ruhu bu silmeler. Yer açar yenilere bu eski silinenler.
   Hatıralar ne zaman hatıra olmaktan çıkar ki? İlla bi sevgilimden ayrılmam mı lazım bana aldığı herhangi birşeyi çöpe atmam için? İlla bi arkadaşıma küsmem mi lazım fotoğraflarımızı silmem için? Annemin aldığı ve sahip olduğum ilk hatıra defterimi kullanmıyorum diye atmak mıdır anneme kızmışken? Yoksa bir şeyler normalken de birşey ifade etmemeye başlamışsa mı hatıra olmaktan çıkar... Hatıra hatıradır sonuçta aslında. Kimisine bakınca gülümsersin... Kimisi batar gözüne ondan atarsın gider belkide. Gülümsetmeyen herşeyi silmek mi lazım acaba? Böylesi daha mı iyi... Hep mi gülüşlere yer açmak lazım hayatta... Oysa acısını da tatlısını da yaşadık biz doyasıya...
   Vardım bir karara evet. Kaplancak bir yerler illa da varsa, gülümsetenler kalmalı orada. Diğer hiçbir şeye gerek yok. Varsın hatıralar olmasın... Varsın silinsin hafızalardan acılar tatlılar... Varsın silbaştan başlasın birçok şey...
   Bir bakmışsın hep gülüyosun. Olamaz mı?
   Olabilir (:

26.02.2010 / 00.09

Benliğim hediye paketi gibidir...

2010-02-08T00:27:00.001+02:00

isimsizdir, başlıksız,
çünkü bilir, herkes farklı bi anlam yükler o'na, farklı bi ad koyar,
kimi kardaş der, kimi aşk, kimi gök der kimi kara, kimi eşsiz der kimi değersiz...

hediye paketidir...
her bil ilmeği açtıkça heycanlanılır...
hediye ise ben'imdir.
belki pakedi açana, belki de açmaya kıyamayana dair...

öylesinedir ki, içindeki bilinse de en bilinmezdir...
anlaşılır gibi durur ama aslında en karmaşıktır...
uzun uzun bakarsın göremezsin en şeffaftır kimi zaman...
öylesine bi ironidedir ki, kimi zaman da şeffaflıktan, saflıktan kendini belli eder, öylesine net anlarsın -ya da öyle sanarsın...
sevinci, hüznü, mutluluğu birdir...
ağlarken güler, gülerken ağlar...
kalbini acıtan pek çok şey vardır...
kalbini onaran pek çok sevinç vardır...
şımartılmayı sever, şımarır, ama şımarık değildir...
beğenilmeyi beğenir, kendini de beğenir ama kendini beğenmiş değildir...
kimisine saygılı, kimisine candandır, kimisine ukaladır ama ikiyüzlü değildir...
içtendir, doğaldır, herşeyiyle tamdır, ama kimisine sevincini, kimisineyse gözyaşlarını göstermez...
herşeyiyle tamdır işte, ne bir fazla ne bir eksiktir, işte olabildiği kadardır...
daha iyi olmaya çabalar, yükselmeyi ister, ama memnuniyetsiz değildir...
insandır...
olabildiği kadar insan...
o dur. kendi'dir...
çoğu insanın isteyipte başaramadığı gibi, dilediği'dir...
biraz huzur, biraz karmaşa'dır...
biraz ayşe, biraz fatma'dır...
biraz ali, biraz hasan'dır...
biraz ana, biraz baba, biraz köylü, biraz kentli'dir...
biraz kardeş, biraz büyüktür...
biraz güzel, biraz çirkin'dir...
biraz durgun, biraz huysuz'dur...
biraz erkek, biraz dişi'dir...
biraz akıllı, biraz deli'dir...
biraz o'dur, biraz bu...
işte, sadece kendi'dir, dilediği'dir...
en'lerdedir...
o bir renktir...
renginin en doygunu, en parlağı, en şatafatlısı, en göze çarpanı, en karası, en içine sürükleyeni, en mükemmeli...
o bir ala'dır...
aslında o sadece karşısındakinin ona verdiği değer kadar değerlidir...
karşısındakinin görebildiği kadardır...
çünkü o bilir, ne onsuz bu hayat, ne de bu hayatsız o vardır...
ne akransız sevinç, ne onsuz mutluluk vardır, bilir...
o renklerin içinden'dir...
ala'dır...
mutlu, huzurlu, aşık...
o renklere aşıktır...
kendine aşıktır...
sana aşıktır...
o aşktır...
o sadece kendi'dir... olabildiği...

26.06.2009 / 20:00 /

şimdi : eskilerden kalma yazılarımı bi yerlerde kuytularda köşelerde bulduğumda ve daha ilk cümlelerini okumaya başladığımda o kadar çok heycanlanıyorum ki... neler yazmışım, neler hissetmişim, ne kadar geçmiş üstünden... garip duygular yaşatıyor insana. ne zamandır şöyle doğru dürüst yazamıyorum ben. nedendir bilinmez belki de bilinir de üstünde düşünmeye değmez. ama güzel yahu bu tarz yazılar (: pek mutlu oldum gece gece...

bi ara fena derecede omzuma yaptırmayı düşünüyodum dövme olarak bu yazımı :

hediye paketidir...
her bil ilmeği açtıkça heycanlanılır...
hediye ise ben'imdir.
belki pakedi açana, belki de açmaya kıyamayana dair...

kendimi ifade etmek onu da dövme olarak taşımak istiyodum vücudumda. ama en en en kısası bile ancak bu kadar oluyor (: betimleyemiyorum bir türlü kısa şeylerle demek istediklerimi...

belki bir gün ha ? ne dersin (:

İlişkilerde Bile Bile Lades Edişlerimiz...

2010-02-02T15:47:00.001+02:00

Ah ben biliyodum! demek kadar gıcık olduğum birşey daha yoktur sanırım. Hem kimse sizi kaale almaz, hem de pek bi boka yaramaz. Olanı biliyo olsanız dahi olanlar çoktan olmuştur olması gerektiği gibi. Olumlusu durumlarında pek etkilemez hani kaybınız sizi germez... Ama olumsuzu durumları insanı çileden çıkartır. İlişki durumlarını ele alacağım elbettekine...

Biriyle berabersiniz. Huyunu suyunu herbişeyini biliyosunuz. Hatta diyosunuz ki bunla yürümez. Eh niye berabersin o zaman? Bu zaten kesin beni kullanıyo, işi düşünce arıyo dersiniz... E o durumlarda niye koşa koşa gidersiniz?

Uzun bi beraberliğiniz var sevgilinizle diyelim... Hep birşeylerin eksik olduğunu düşünüyosunuz ama kendi kendinize ama beni aldatmıyo. Ama bana sadık. Ama çok iyi biri. Sadece tutku yok. Eh kimse mükemmel değildir... deriz ya bazı bazı.. Lan zaten en önemli şeylerden biridir tutku. O olmazsa git kardeşinle yaşa daha iyi. O da seni aldatmaz o da iyidir hoştur ((((:

Sevgililiklerin kriterleri herkesce değişim gösterir. Kimisi dayak yese dahi o ilişkiyi sürdürtür. Kimisi aldatılsa dahi. Ama gelgelelim ki kimisi çok mutluyken bile arada bi mutsuz hissettiği eksik hissettiği için bile bitirir ilişkisini. Aslında biraz da yaşa başa çapa bakmak lazım bu durumlarda. Ne istiyosun aga? Tutku mu? Tamam git kim de varsa o tutku onunla ol... Yaşa en zirvesinde tutkunu... Gel zaman git zaman, aldın hevesini. Şimdi huzur mu arıyosun? Eh tamam işte en başta ayrıldığın adam git şimdi öyle birini bul (: Yani mükemmeli beklemek ve beklerken aç kalmak yerine karşımıza çıkan ve hep hayalimizde olan insanı parça parça tamamlayabiliriz. Kimilerine ruhikizi çıkıyor elbet var öyleleri de çevremde yakınımda... Maşallah diyor mutlulukları daim olsun diyorum nazarlar da değmesin diye ekliyorum (: Ama karşınıza çıkmıyosa da kasmanın anlamı yok ya olmadı bitiricen ya olmadı kabullencen durumlarında kabullenmeyi seçmemenizi tavsiye ederim...

Bu yazıyı uzun süre beraber olmuş arkadaşlarımın ayrılmasından etkilenerek yazdım aslında. Onları kim ilk tanısa kız için der hani bu erkekte ne buluyor diye. Ben onları gayet hoş buluyorum çünkü birbirlerini tamamlıyorlar ve beraber bi hayatları var ona sadık kalarak yaşıyorlar. Tutkulular, huzurlular... Sonuçta istediklerine sahipler. Ama dışardan bakınca erkek tipsizmiş, erkek boş konuşuyomuş, kız istese bin katı iyisini bulur deniyor. Aslında şöyle bi düşününce.... Evet kız daha iyisini bulabilir, çocuk da uyuşmayan farklı birşeyleri olduğunda bunu düşünüyorum. Kızın biraz daha farklı beklentileri var. Örneğin dürüstlük konusunda çok çok titiz. Hiçbişi saklı kalmamalı. epey geçmişde olan bi durum yüzünden ayrıldıklarından bu konuda ne kadar titiz olduğu anlaşılıyor.

Şimdi dönüp bakıyorum da, ayrıldığım insanlarla iyi ki ayrılmışım. Geriye dönüp bakmam ben bu yüzden. Bitmişse bitmeyi haketmişlerdir. Severek ayrıldım ben birçok zaman. İnsan olarak iyiydi hepsi. Kimisi arkadaş olarak da iyiydi. Ama olmayınca olmuyor demek ki yaşanmamış bazı duyguları yaşayamadan bi ilişkiyi mükemmel olmadığı sürece yürütemiyosun. Eğer sana uymuyosa kabulleniyosun sonra yıpratıyosun kendini de ilişkini de karşındakini de.

Herşey tadında yapıldığında güzel. Eğer seninse o kişi sen onu bıraksan da o yine sana döner. Birçok ilişki için ayrılıklar yeni ve daha sağlam başlangıçların getirisidir. O yüzden gereksiz hırslara ve kabullenmelere gerek yok. Denersin, seversin, emek harcarsın ama geriye dönüp artıları eksileri saydığında eksiler ağır basıyorsa bırak onu ve oradan arkadana bakmadan uzaklaş (:

Unutmamalı: Her yeni gelecek her yeni bir saniye... Geçmişimden çok değerli. Hayatıma her yeni giren biri beni bir eskisinden daha mutlu ediyor. Çünkü yaşanmamışlıkları yaşatıyor. Bir gün tamam herşeyi yaşadım diyebilirsem belki o zaman kabullenme yolunda seve seve baş koyabilirim... Sonuçta hangimiz mükemmeliz ki... Hangimiz masumuz ki...

Sadece Severim...

2010-01-15T03:04:00.001+02:00

sadece severim..

Çok eskilerden tanıdık bir simayla karşılaştım köprü üstünde. Gülümsedim kendimce, gözlerim güneşten kısılmış bir vaziyette.. Yürüyorum, ayaklarımın altında yaşanmışlıklar.. her bastığım yerde yaşanmışlıklar görüyorum, hissediyorum. Güneş arkamdan geliyor, bir nevi beni takip ediyor. Destekçi, koruyucu.. Beni sarıp sarmalıyor, ısıtıyor. Düşünüyorum olabildiğince kapsamlı.. Neden diyorum. Belkide tüm bu sihir dinlenen melodilerdendir. Ne zaman slow çalsa ben melankolik.. ne zaman hareketli çalsa ben hovarkolik.. ne zaman yumuşak birşeyler çalsa ben kendimden geçiyorum.. biraz narin, biraz vahşi, biraz seksi, biraz masum.. Tüm duyguları yaşıyorum. Önümde bastonlu bi teyze.. Geçemiyorum bir türlü.. Oldukça yavaş. Bakınıyorum bir müddet.. Eğer bir gün bende yaşlanacak kadar yaşarsam diye düşncelere dalıyorum.. Geriye dönüp baktığımda mutlu, huzurlu şeyler görebilecekmiydim acaba diye hüzünleniyordum.. Yaşlı teyzelerin, amcaların yüzü asık oluyor genelde.. Nedendir diye kendimce düşünüyorum.. Umutları, heycanları, amaçları tükenmiştir belkide diyorum.. Hayal dünyan ne kadar genişse, hedeflerin ne kadar yüksekse, heycanlanacağın çok şey varsa işte o zaman mutlu olmamak için sebep olmuyor.. Hayat çok güzel aslında.. Sen ona ne değer verirsen ondan da aynı o değeri alıyorsun. Bir nevi hamur gibi =) İnsan kendi şekillendiriyor.. Gerçi ben şuan o hamuru yemek isterdim pek açım çünkü xD Şayet bu benim için mükemmel.. Ben severim sevdiğim şeyleri yemeği.. Ben severim doğanın renklerini.. Ben severim sadece sevmeyi.. Severim hayalleri, rüyaları.. Severim demlediğim çaydan bir anneme bir kendime doldurmayı.. Severim ben yazı yazmayı..

-...renklerin icinde...- / 2o . o1 . 2oo9 / 11 : 54

kendi kendime not : 5 günü kalmış 1 senesini doldurmasına bu yazımın. okuduğumda yaşar gibi oldum o anı. o köprü üstüne gittim sanki... o teyzeyi gördüm bastonuyla. güneşin sıcaklığını içimde hissettim. gerçekten zaman çok çabuk geçiyor ama düşünceler bir kalıyor. bazen esniyor sadece. ama sen aynı sensin. her ne kadar sevdiklerin değişse de seviyorsun ya yinede?..

şuan öylesine yazı yazasım var ki... dolmuşum da taşasım gelmiş gibi bir nevi. ama nedense yazamıyorum birbirine dolanıyor parmaklarım. betimleyemiyorum bir türlü kendimi. içimde kalıyorlar ve hazmedilip gidiyorlar yokluğun yokolamayışına doğru...

bi ara yine bana hoş şeyler yazdıran hoş şeyler olur zaten değil mi ama (:..

Egemen Olamamak Şu Rüyalara...

2010-01-03T15:19:00.000+02:00

   Duygularımın su yüzüne çıkabilmesi için tek bir melodi yetermiş oysa ki... dinlediğimde anlıyorum hoş tınıları. Farklı bi insan, yeni bi insan için üzülmenin rengi ne kadar da parlakmış, kokusu ne kadar da keskinmiş... tadı ne kadar da hoşmuş... eskiyi eskitmek, yeniye kucak açmakmış. insanoğlu, sahiplik duygusunu barındıran. birinin yarattığına inanan, biriyle bağlı olmayı isteyen. kendini herhangi bir canlıya adayan... koşulsuz sevebilen, bu sayede zevk alabilen... değer verdikçe değer görmeyi isteyen fena bi ego düşkünü yaratık...

   2010 a girdik... ben bu senenin sonlarında, Ekim ayında 21 yaşına mı gireceğim yani? yirmibir... koskoca 21 sene... yahu ben 20 mi tadamadım daha... 19 umu tadamadım... ben hangi ara 18 oldum? zaman hızlıca akıp giderken geriye dönüp baktığında yaşanmış ve yaşayamamışlıkları gördüğünde insanın içi burkulur. her seferinde sözler verir insan kendi kendine... bunu bi daha yapmıcam.. şu olayı kesinlikle bitiricem vb. diye. ama yok... olmuyor. nedendir bilmem... ama insan değişemiyor... belki de çevre yüzünden. belki serbest olabilseydim hayatımı çok farklı yaşardım... kurallarımı kendim koyardım. belki akşam uyanık durur sabah uyurdum... kahvaltımı hamburgerle yapardım. ödevlerimi yaptıktan sonra ortalığı toplamazdım böylece her dk dilediğimde ödev yapabilirdim. müzik hep açık kalırdı ve hiçbi ses onun üstüne çıkmazdı... dilediğim insanlara açmazdım kapımı... dilemediklerimle konuşmazdım. öyle her dileyen giremezdi hayatıma o zaman. sadece istediklerim canımı yakabilirdi o zaman. belki zevk de alırdım bundan.... herkese gülümsemezdim o zaman, yorulmazdı mimiklerim... gözyaşlarımı gösterirdim belki o zaman ben. kimseden korkmadan, utanmadan, umursamadan... sevincimi herkesle yaşamak yerine üzüntümü de yaşardım belki herkesle... canım acıdığında bunu çekinmeden dile getirebilirdim belki... dilediğim havadan nefes çekerdim kendime. sigara içmenin saygı olarak kabul görmediği yerde yaşardım. saçmasapan kuralların olduğu yerlerden uzaklaşır kendi kurallarımı koyduğum yerde yaşardım... dilediğim gibi bi tasarımcı olurdum belki. renklerin içinde olmazdım belki o zaman... arkadaşımın da dediği gibi renkler kraliçesi olurdum. kendi dünyama sahip olurdum.

   Para da sağlık da huzur da herşey sizlerin olsun... bana hayatımı verin diye bağırabilseydim keşke. her seferinde yeni kararlar almak ama uygulayamamak ne acı... her yeni güne yine eskisi gibi uyanmak... hep başkalarının buyruğunda nefes alıp vermek...

   Herşey ailede başlar ailede biter. onların sana verdiği kadar değerin vardır hayatta. sana güvendikleri kadar...

   Yaş mühim değil aslında... Belki seneler geçicek ben hala aynı kördüğümde dolanmış durumda olucam... sıyrılmak önemli olan. hayata depar atmak önemli olan. Kendi renklerini renklere enjekte etmek. Kırmızıya yeşil demek mesela... siyaha ak demek! insan hayatı kendi gözleriyle gördüğü gibi kendi hamuruyla yoğurabiliyorsa işte o zaman yaşıyor demektir. ben daha yaşamaya başlayamadım. 21 senenin yükü ve acısını taşıyorum bundandır kızgınlığım herşeye. bundandır triplerim. korkum bundandır, hayatımı yaşayamadan ölürsem ya? diye. Egemen olamamak şu rüyaya...

   Herşeyin bir nedeni vardır şu dünyada. Emin ol buna. Nedensiz birşey yoktur. Tanrının zar atmaması bundandır.

   Bi şarkı seneler geçse de canınızı aynı şekilde acıtabilir mi? Çok sevdiğiniz bi insanın ölümüne katlanabilir misiniz? Uyumadan kaç gün dayanabilirsiniz? İyi misiniz, kötü mü? Kime göre neye göre... işte burda alışmak devreye girer. uyuşmak... Hayata uyuşmayın. İmkanı varken rest çekin herşeye. Direnin herkese. Egemen olun rüyalarınıza. Herkese de bunu öğretin, egemen olsunlar yaşamlarına... İstemedikçe acımasın canları.

   Sahibi ben isem ölümün, hemen şimdi ölmeye razı olurdum. İntihar edenler... Kendi ölümlerin sahipleridir bence. İnanılmaz bir güven vardır kendilerinde. Boktan bi şekilde yaşamaktansa kendi egemenliklerinde ölümü yaşamak... Neden olmasın? Ama hangimiz o kadar cesuruz ki, ya da o kadar deli?

Kendime Not : Gün gelecek sen bu blogunu baştan sona okuyacaksın. Gülüp geçeceksin eskiden okuduğun şeylere güldüğün gibi. Değer verdiğin insanlar değişmiş olucak, canını acıtanlar farklı meseleler olucak, evin başka, yatağın başka, dünya görüşün başka olucak. Sen yaşıyo olucaksın o zaman. Ve bu sefer de neden bu saçmalığı bu kadar sürdürmüşüm diye kendine kızacaksın. Neden diyceksin... o kadar zor muydu kendi hayatımın bekçisi olmak... Yani kısaca o zaman da üzülücek çok şey bulucaksın. Kıssadan hisse bebeyim üzülmek yerine birşeylere , uyuş bence. Herkes tarafından dışlan, evinden kovul, hayata rest çek git bi arabanın önüne atla... şaka tabii ki (((: Sen git önce bi yemek ye karnını doyur sonrasına bakarız...

Hayat aslında güzeldir. ~~Cidden~~.

Mutluluk

2009-12-04T18:49:00.001+02:00

   Yazılır, çizilir, konuşulur, tartışılır, istenilir... Kimsenin dilinden düşmez. Çabuk elde edildiği gibi çabuk kaybedilebilir. Kimi zaman tek kişiliktir, kimi zamansa birden oldukça fazla. Renkleri farklı farklıdır. İşin kısası kişisine göre harmanlar kendini "mutluluk".
Düşün bir... sizi en çok mutlu eden şey ne? Aileniz mi, sevgiliniz mi, para mı, alışveriş mi, yağmurun altında yürümek mi, kumsalda sereserpe uzanmak mı, bir bebeğin gülümsemesine neden olmak mı? Neden mutsuz oluruz ki biz? Yani mutluluk tek bir şeyden meydana gelmiyor ki... Birçok şeyden mutlu olabiliyorken, birçok şey bizi mutlu edebiliyorken neden en ufak birşey olmadığında direkt mutsuz oluyoruz? Tek bir sebep neden yetebiliyor? Belki de hüznü daha çok seviyoruzdur... Gözyaşlarımızın tadı hoşumuza gidiyordur. Melankolikleştikçe daha bir felsefik konuşuyoruzdur. Herşeyin zevki başkadır belkide. Acısıyla tatlısıyla derler ya, belki de mayhoşlukta lazımdır, tuz da lazımdır, kekik de lazımdır şu hayatımıza...
   Bu yazımı okuyan her kim ise, yazıversin neler onu mutlu eder? Ben de iliştirivereceğim yazımın sonuna... Unutmasın ki mutluluk herşeyden doğabilir. Hüzünden bile. O yüzden mutlu olmak için milyonlarca sebep varmış meğersem...

Mutluluk;

   Tatlı tatlı, hafifçe esen rüzgarın bedenimi okşaması ben yürürken, kulaklarımda sevdiğim parçanın çalması, sevdiğim kıyafetlerin üstümde olması, notlarımın iyi olduğunu öğrenmiş olmak, ailemle aramın iyi olması, arkadaşlarıma değer vermek ve onlardan da değer görmek -kısacası değerli olduğumu hissetmek-, havanın güzel olması -oldukça ışıklı ve renkli olması-, karnımın sevdiğim yemeklerle doymuş olması, mutluluk aslında bir yerlerde birilerinin de mutlu olduğunu bilmek... Birilerini mutlu edebilmek. Bir tebessümümle insanların tebessümlenmesini sağlamak... Mutluluk tek bir pembe tebessüm gibi aslında. Devamı ondan sonra gelecek renklerine renk katarak çoğalacak gökkuşağı gibi göründüğünde herkesin dikkatini çekecek ve "aaa bakın gökkuşağııııı" diyip gülüşen insanlar sağlayacak. Mutluluk aslında bir tebessümmüş meğersem özünde... (:

Atatürk Aşkı...

2009-11-14T19:39:00.001+02:00

Sağolsun Nr1 güzel bir belgesel hazırlamış Atatürk hakkında. Az önce gözüm takıldı, ödev yapıyordum tv açıktı sesi kısıktaydı anlamamışım. Gözlerimi alamadım gözlerinden... Kulaklarım yandı ses tonundan. O kadar etkileyici ki... Her bakımdan bir önder. Ulu önder... Düşündüm durdum, o yaşasaydı ya da en azından onun gibi tırnağı kadar bile onun gibi olabilen biri olsaydı başımızda neler olurdu diye. Herşey o kadar bambaşka olurdu ki. Gözyaşlarımı tutamadım. Tutamıyorum. Kim etkilenmez ki. Etkilenmeyen bizden değildir zaten...
Onu tanıyamadım pek. Anlayamadım. Öğrendikleri yetmez insana. Öğretici önemlidir. Öğretmenini seversen dersi de seversin. O yüzden yaşamında en önemli unsurlardan biridir öğretmen. Şansıma doğru dürüst öğretmenlere denk gelemedim. Bana anlatamadı... ben de araştıramadım. Atatürk'ün Nutku nu okuyun ödev filan dediler. Bana demediler nasıl bi ulu olduğunu. Bana ödev dediler... Bana Atatürk aşkının böylesine garip olduğunu anlatmadılar. Ben bilemedim ki o zamanlar. Aklım başkaydı , bambaşlaydı. Şimdi nedendir, nerden gelmiştir bilmem ama tutamıyorum gözyaşlarımı. Aşık aşık bakıyorum ona... Televizyonun köşesinde duran K.Atatürk imzasına... O güzel yazıya... Odamdaki yüzüne bakıyorum kafamı kaldırıp...

Diyor ki;
Türk milletinin karakteri yüksektir, türk milleti çalışkandır, türk milleti zekidir. Ne mutlu türküm diyene!

O kadar inanıyor ki... Öylemiyiz biz cidden? Biz neyiz? Hakediyomuyuz biz bu sözleri. Biz onu hakediyomuyduk? Hakediyomuyuz? Biz neyiz? Biz türk müyüz? Bunu önemsiyo muyuz? Milletimizi benimsiyomuyuz? Biz bir miyiz? Sahipleniyomuyuz birbirimizi?
Biz koyunuz. Biz hiçbişeyiz. Biz benciliz. Biz haketmeyenleriz. Anca halimize ağlayanlardanız...
Öyle miyiz?..

Atatürk'ü yaşayasım var... Çok geç kalınmış hissediyorum. Bunun acı duygusunu yaşıyorum. Ama yine de acayip derece de yaşayasım var onu... Hissedesim kanımda, damarımda... Her soluğumda...

Sol bileğime yaptırıcam Atatürk'ün imzasını. Herkesde varmış, şöyleymiş böyleymiş gibi gerizekalıca sözler duysam dahi yaptırıcam. Çünkü her bileğime gözüm gittiğinde onu bir kere daha yaşıycam... Kendime çeki düzen vericem. Koyunlaşmamaya çalışıcam. Onun gözleriyle görmeye çalışıcam. Hiç görmesem de görmüş gibi olucam yakınımda...

Atatürk aşkı... Tarifi yok.

Baktığım Kadarını Görüyorum...

2009-09-15T23:51:00.002+03:00

İnsan mutsuzken düşünmeye fırsat buluyor daha çok.. düşünmeye derken, incelemeye yani. Olayları farklı yönleriyle de görebilmeyi başarıyor. Böyle yaptıkça daha da mutsuzlaşıyor insan. karşındakini tamamen tanımak iyidir belki, sana göre mi değil mi diye. ama değer verdiğin birinin tam da istediğin gibi olmadığını anlayınca üzülme kat sayın artıyor. E madem öyle diyorum kendi kendime acaba görmesek her gerçeği nolurdu ki? Gördüklerimizle değil baktıklarımızla yaşatsak herşeyi keşke... Evet evet sevdim bu işi ben. ne görürsem göreyim bundan sonra ben, baktığım kadarını yaşatıcam onda. Bile bile ladeslik değil bu... sadece insan artık anlayabiliyor, kabullenmeyi öğreniyor, tam da tamamen de kafasına uygun biri yok.. yok. Kendimden bir tane daha yok. Ben bile her saniye salise değişirken, karşımdakininde benimle birlikte aynı şekilde değişmesini beklemem hiç de hoş bi durum olmaz. İşte tam da bu yüzden ben uyandım ve artık baktığım kadarını görüyorum... İstediğim kadar gözyaşı döküyor, en önemlisi de istediğim şeyler için isteyerek döküyorum onları.. İstediklerime gösteriyorum saf duygularımı... Herkesin cidden bi uyanışa ihtiyacı var. Bu uyanışlar hayatımızın içinde oldukça çok var. Sadece biz anlayamıyoruz bu kadar bizi temelden etkilediklerini.. Her uykuya dalış ne kadar güzelse, her uykudan uyanış da bir o kadar güzel. E o zaman tekrar uyumak için önce uyanalım (:

/23:52/

Unutulmuşum

2009-09-11T19:07:00.003+03:00

Unutulmuşum

Suskunluğum büyür içimde bu sessiz gecelerde.

Çığlık gibi yankılanır bedenimin her bir köşesinde bu kördüğüm düşüncelerim.

Çıkmaz sokaklara girmiş huzurlu hallerim.

Kinim, nefretim, tüm kötü özelliklerim bir bir terk etmiş beni.

Saflıkla yıkanmış tüm hücrelerim; taa ki benden bana hiçbirşey kalmayana dek, eriyip bitmişim.

İyilikler kemirmiş her bir parçamı,

Sevdiklerim kurt oluvermiş yuva yapmışlar benden izinsiz konaklamışlar bedenimde.

Şimdi nerede o huzur, o saflık, o mutluluk !?

Yolumu kaybetmişim, pusulamı çalmış o çok güvendiklerim.

Gene bir bilinmez denklemin içindeyim

Unutulmuşum! Boş küme olmuşum! Savrulmuşum!

Usulca yumduğum gözlerimden akan bir damla yaş olmuşum, Akmışım gitmişim hiçliğe, kimsesizliğe, yalnızlığa doğru...

ps : lise zamanında msn nickim vardı 'fotgotten' diye. o zamanlarda yazdığım bi yazımdı. pek severim, yeri çok ayrıdır bende bu yazının...

Yağmur Kokusu

2009-09-10T01:03:00.001+03:00

Sevmem ben yağmuru. Hatta ve hatta nefretlik boyutundadır bu !!! Lanet olasıca dökülen su damlaları !!!

nası bi hal bu böle yahu??? severim ben yağmuru... kokusunu... ıslaklığını... şıkır şıkır sesini...

severim sevmesine de neden bu sevmeme olayı? çünkü ;

yaşımız ne kadar ilerlesede sebebini tam çözemediğimiz birtakım durumlarımız vardır. örneğin bu yağmuru sevmeme durumu. ya da birşey yememe durumu. size soruyorlar daha önce yedin de mi sevmiyosun? yok yemedim de ne biliyim sevmem ben. yahu yemediğin şeyi sevip sevmediğini nerden bileceksin? işte hepsinin cevabı şimdi geliyor ;

küçüklükten hatta hatta bebeklik zamanlarından gelebilen birşey bu. kalıtsallık durumu. vücudumuza daha da doğrusu kanımıza canımıza enjekte edilmiş huylar güruhu !!! evvel zamanlardan başımızdan geçen birtakım mevzulardan dolayı oluşmuştur bu virüssellikler... daha açık anlatayım...

senelerce gözlük kullandım ben. tellerimde vardı. saçlarımda pek kötüydü. pek de beğenilmezdim -öyle bilirdim- onu yapma öğğ kaka pis o dediler, inandım. şuraya gitme seni yerler dediler korktum gitmedim. vesaire bunlar çoğaltılabilir. şimdi gelgelelim;

yağmur yağardı pervasızca... gözlüklerimin camları damla damla olurdu. önümü göremezdim. millet silecek takdırsana diye dalga geçerdi. otobüse binerdim biner binmez ısı etkisiyle buhar olurdu gözlük camlarım. rezillikte son nokta. üstüne yazı yazan bile çıkardı. saçlarım zaten pek iyi değil, yağmurda yağdımıydı rezilrüsva halde bir ben olurdum. yüzüm çok zayıf ve saçlarda söndümüydü kanişler gibi bi görüntüm olurdu.

iştee bu yüzdendir yağmuru sevmemem bazı zamanlar... bazı zamanlarsa, kolda çanta, elde resim dosyası, diğer elde şemsiye, bi yanda telefon, akbil. uhuuuu yazarken bunaldım kargaşadan. hıphızlı gelip geçen arabalardan sıçrayan çamurlar!!! ben otobüse binmeye ya da ondan inmeye çalışırken oluşan bet durumlar!!! işte bundandır bazıları yağmuru sevmeyişim...

bundan yaklaşık 1.3o saat önce eve doğru yürüyordum, hafif yağmur eşliğinde. ipod dinliyorum, bir yandan da 'hush hush' diye eşlik ediyorum sayın bayan nicole'e. mutluyum, huzurluyum, keyfim yerinde, ıslak çimen kokusu müthiş. hoşuma gidiyor. sonra kendi kendime yukarda yazdıklarımı düşünüp söyleniyorum.. cidden de öyle. eskilerden kalıntılar çok var. onları tekrardan gündeme getirip sorgulayıp yerine yenileriyle değiştirip geri dönmek lazım. o zaman hayat daha da yaşamaya değer olur. herşeye açık şekilde. herşeyin nedenini bilip yaşadığın şekilde.

yağmuru severim ben evimdeyken.
yağmur beni değil ben yağmuru izlerken.
önemli görüşmelerin olmadığı biçimde altında ıslanırken.

_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_

bir yaprak olsaydım...

dallarına çocukların tırmanıp meyvelerinden yedikleri bi ağaçta bulunan.

şiddetli rüzgarın dallarından kopardığı bi yaprak...

düşüverseydim yere, bir ordan bi oraya uçuşsaydım özgürce.

güneşin sıcaklığını hissetseydim tam göbeğimde.

yağan yağmurlar serinletseydi bedenimi, damarlarımda süzülselerdi.

ben yağmura yağmur bana karışıverseydi...

Hayallerin Dünyası...

2009-09-07T23:45:00.001+03:00

insan ne zaman mutlu olur?

hayalleri gerçekleştiğinde...

göreceli bi kavramdır elbetteki bu. kimisi hayallerinde birşeyler ister, sahip olduğunda mutlu olur. kimisi de birilerine birşeyleri verebilmeyi ister, verdiğinde mutlu olur. sonuçta kendi istedikleri olduğunda mutlu olur. bu 'istisnasız bir gerçek' tir. mutsuz olduğumuz durum da işte aynı bu durumlarda gerçekleşir. yani bu sefer dilediklerimiz olmayınca. birine hediye almayı seviyorsak ve bu bizi mutlu mu ediyor? ha ha... hiçte. o hediyeyi verdiğimiz kişi eğer o hediyeyi beğenirse biz mutlu oluyoruz. yani o kadar ince bi çizgiki bu... sonuçta mutluluk hayallerimizin gerçekleşmesinde gizlidir.

düşünüyordum da... doğum günü partimde babam gelse bana bi kutu hediye etse. içinden anahtar çıksa. dışarı koşsam araba olsa! içine girsem ve bi iphone bana bakıyor olsa. yaniii bu tarz yüksek meblağlı hayaller yok değil herkesde var. kimi zaman şans eseri gerçekleşir. işte dünyanın en mutlusu gerçekleşen hayalin kurucusudur. bi de şu yönden bakalım. bi baba kızına araba hediye ediyor ve kızı şaşırıyor. dikkat edin mutluluk değil şaşırma. neden? çünkü kız zamanında hiç araba hayali kurmamış. elbette güzeldir sevinir ama epey geç. ilk duygusu şaşırmadır ağır basanı. oysa hayalinde epeydir beklettiği birşey olsa direkt mutluluktan uçardı. ya da şöyle bi örnek daha vereyim; adam sevdiğine evlenme teklif eder elinde yüzükle. kadın şaşkındır. adam sorar sevinmedin mi??? kadın ayyyy yoo yooo sadece çok şaşırdım der. çünkü hayalini kurmamıştır önceden bu yüzden afallar ve mutluluk epey soradan gelir gene evlenme hayalini kurdukça... vb. gibi (;

kısacası mutluluk ve mutsuzluk sade ve sadece hayallerle bağlantılıdır. ne kadar çok hayal kuruyorsan bi okar da mutlu ve mutsuzluk katsayın artar. o yüzden ben duygularımı epey yoğun yaşıyorum. mutluysam çok mutlu, mutsuzsam epey bedbaht oluyorum. çünkü hayallerim var gerçekleşmesini beklediğim. gerçekleşmediğinde dünyamdaki temellerin yıkıldığı ve yeniden inşaa edilmesi zor olan harebeler barındırdığım. öte yandan en ufak bi hayalim dahi olsa unutmayın sadece hayal etmeniz yeter böylece çok çok mutlu olabilirsiniz. canım ruffles çekiyor di mi? hayal ediyorum olsa da yesem ahhhhh diye.. kapı çalıyor arkadaşım ruffles, cola, vb. abur cubur almış. havalara uçuyorum. diyor ki ufacık şeylerden mutlu oluyosun ne güzel. oysaki bilmediği bi gerçek var hayal gücünün getirisi (:

korkmadan hayal kurmak gerek... üzülme oranını çokça barındırsa da mutlu olma pahasına bu kumar zevkle oynanmalı... gece gündüz kurmalı hayalleri... biri bitince diğeri, diğeri bitince öteki yazılmalı... senaryo düzenlemeli, roller dağıtılmalı, ödüller verilmeli.. kısacası hayallerin dünyasında yerinizi önlerden ayırtmalısınız. fakat kendi yazdığınız oyunun başrolünde oynadığınız filmin galasındaki yerlerin önlerinden (;